نو محافظه کاری : Neo Conservativism

داشت یادم می رفت

azad-qom — Tue, 10 Nov 2009 17:10:32 GMT

به نام خداوند بخشنده مهربان

سلام

خاک به سرم داشت یادم می رفت ها ... فردای این پست روز زیارتی مخصوص امام رضا علیه السلامه . اون پست ته پیاله اشتباهی بود . اون تازه سر خم بوده و ما یادمون رفته بود . بریز ... بریز که تازه اول نشئه گی هست .

من چو از خاک لحد لاله صفت برخیزم ٬ داغ سودای توام سر سویدا باشد

پیشنهاد : زیارت امین الله

azad-qom — Sun, 08 Nov 2009 16:04:18 GMT

به نام خداوند بخشنده مهربان

سلام

در حال مبارزه با یک مگس هستم . تا الان موفق شده شکستم بده . باز هم به همت مگس ها . خدا در کتابش می فرماید : اى مردم مثلى زده شد پس بدان گوش فرا دهيد كسانى را كه جز خدا مى‏خوانيد هرگز [حتى] مگسى نمى‏آفرينند هر چند براى [آفريدن] آن اجتماع كنند و اگر آن مگس چيزى از آنان بربايد نمى‏توانند آن را بازپس گيرند طالب و مطلوب هر دو ناتوانند ( سوره ی مبارکه حج / ۷۳ ) . لا اله الا انت ... ظلمت نفسی

ته پیاله

azad-qom — Sat, 31 Oct 2009 18:52:18 GMT

به نام خداوند بخشنده مهربان

سلام

خب ٬ ته پیاله به اندازه جام لبالب حال نمیده ولی حکما" از خماری که بهتره . آره ٬ دیوونگی نگاه داره . میگن مست شدن گناه داره ٬ میخوای مست نشم یه راه داره ...

پی نوشت : شما ٬ نه حاج خانم شما نه ٬ شما حاجی جون ! خودت رو اذیت نکن . همینه که هست . ضربدر قرمزه رو می بینی گوشه ی بالا سمت راست ؟ روی اون کلیک کن .

خودتو بزن

azad-qom — Wed, 28 Oct 2009 19:13:48 GMT

به نام خداوند بخشنده مهربان

سلام

با این خودتونو بزنید . اگه اعتراضی هم هست ٬ برید جای دیگه ٬ چون اعتراضی وارد نیست . هر کی ناراحته گوش نده .

قابل توجه افرادی که ما به وبلاگشان رفت و آمد داریم

azad-qom — Sun, 25 Oct 2009 11:18:39 GMT

به نام خداوند بخشنده مهربان

سلام

افرادی که ما سابقه حضور مستمر در کامنتدانی وبلاگشان را داریم توجه بکنند که به هیچ عنوان در وبلاگشان از نوا استفاده نکنند . چون ما داریم محمود گوش می کنیم و نوای وبلاگشان ایجاد تداخل و مزاحمت می کند . در صورتی که معذور هستند ٬ نوای وبلاگشان را شیفت بدهند به سمت محمود .

با تشکر

عشق یعنی چی ؟

azad-qom — Sat, 17 Oct 2009 18:46:20 GMT

به نام خداوند بخشنده مهربان

سلام

از وقتی این رایانه کلنگی ما لات بازی در آورد و نزدیک بود ما را عصبانی کند که برداریم پرتش کنیم وسط اتوبان ٬ اما بخیر گذشت ٬ هر کاری میکردیم محمود جانمان پخش نمیشد از این بلندگوهای کذا . تا اینکه فهمیدیم اصولا درایو آودیو نداریم ( ندارد این خانه خراب ) . الان درایو را نصب کرده ایم و داریم این نوای خانه خراب کن را گوش می کنیم و فارغ از غم دنیاییم و می توانیم بطور کامل تمرکز کنیم بر مصیبت سمینار روز دوشنبه مان که استرسش خیلی اذیت مان می کند . استاد ! یکی طلبت که ما را انداختی اولین نفر برای کنفرانس ها

سه روز عزای اینترنتی

azad-qom — Wed, 14 Oct 2009 17:03:33 GMT

به نام خداوند بخشنده مهربان

چه سلامی چه علیکی

به خاک سیاه نشستم . هر چی داکیومنتس داشتم پرید . هر چی از علم و دانش توی ورد آفیس داشتم دود شد رفت هوا . سه روز عزای اینترنتی اعلام می کنم

پی نوشت : تنها چیزی که بهم قوت قلب میده اینه که محمودها در درایو ای بود و سر جاشون هستند . خدایا صد هزار بار شکرت

اضطراری / فوری / اورژانسی / یا هر چی از این قبیل که فکرش رو بکنید ...

azad-qom — Sun, 11 Oct 2009 09:15:18 GMT

به نام خداوند بخشنده مهربان

سلام

فردا باید پروپوزال ( پیش نویس سابق ) کنفرانس مان را تخس کنیم در کلاس . از آنجایی که ما باید متفاوت باشیم با همه ملت ( چون و چرا ندارد ) ٬ ترم قبل سوال و فرضیه را بصورت نموداری و انگلیسی دادیم به خلق الله و همه کف و خون قاطی کردند و ما سه چراغ روشن و ۲۰ امتیاز گرفتیم .

امسال با همان استاد و دوباره همان آش و همان کاسه . الان داریم با ذوق بالای خودمان ( که نظیرش در هیچ کلاس سفره آرایی و گل چینی یافت می نشود ٬ گشته ایم ما ! ) دیزاین ( طراحی سابق ) می کنیم برگه پروپوزال را . البته اینبار دو عکس کار کردیم که جذابیت بصری هم داشته باشد . الان لنگ این قضیه هستیم که عنوان و سوال اصلی و فرعی و فرضیه را انگلیسی بنویسیم یا فارسی ؟ چون ممکن است بچه های کلاس بجای اینکه کف و خون قاطی کنند ما را خونین و مالین بکنند ! از طرف دیگر این طرح هم لو رفته و ریسکش بالا است که دوباره برای ما سه چراغ روشن و امتیاز کافی بیاورد یا خیر . خلاصه که نیازمند همفکری و نوآوری هستیم . البته تا قبل از ۱۲ نیمه شب .

پی نوشت یک : الان در سطحی هستیم که مثل بلبل انگلیسی صحبت می کنیم . منتها کسی متوجه نمی شود که چه می گوییم !!!

روزهای لذتبخش گوجه کردن

azad-qom — Fri, 09 Oct 2009 13:55:18 GMT

به نام خداوند بخشنده مهربان

سلام

مدتی بود اعتماد به نفسم رو در زمینه سفسطه و مغلطه از دست داده بودم . امشب شب مناسبی بود برای کسب و ارتقای مجدد این تکنیک . همه لذت مغلطه و سفسطه به اون لحظه ای هست که متوجه میشی طرف مقابلت از موضع تهاجمی به لاک دفاعی فرو رفته و با یک اشاره بجا و مختصر گوجه میشه . البته همه روند مغلطه یکطرف و اون ضربه آخر یکطرف . خدا از ما به احسن وجه قبول کنه !

نیازمندی فوری : الساعه نیاز به یک قبضه آرپی جی یا خمپاره انداز دارم . با تعداد سه تا موشک . میخواهم این عروسی کذایی کوچه رو خفه کنم . دامبول دیمبول ارکسترشان کم است ٬ جیغ هم می کشند . ( ساعت ۱۱:۳۵ شب ) بعد می گویند چرا عصبانی می شوید . هر کی سراغ داره سریع بفرسته . پولش نقده . سریع به این معنی که قبل از اینکه بروم داخل مهمانی شان و فیوز کنتور برقشان را خرد کنم !! با تشکر ـ یک اعصاب داغون از تهران

کودک قداره بند

azad-qom — Tue, 06 Oct 2009 22:37:07 GMT

به نام خداوند بخشنده مهربان

سلام

چهارشنبه ساعت ۱۰ یا مثلن پس فردا ساعت ۴ بعدازظهر توی خیابون اصلی

بعدش دیگه کلی بچه جغله بودند که مشغول اینور اونور رفتن و سر زدن به ضایعات نجاری محل و جمع آوری جنگ افزار می شدند . این تاریخ و ساعتی که خوندید نه موعد فوتبال بود نه موعد سینما رفتن یا حتی نوشابه با کیک خوردن . اینها تاریخ توافق شده برای جنگ بود . جنگ تمام عیار بین بچه های کوچه بالایی ( که ما بودیم ) و کوچه پایینی ها . اصلن ما با این بچه های کوچه پایینی یه جوری بودیم . احساس فلسطینی ها رو داشتیم بهشون نسبت به اسراییلی ها . اونها هم یحتمل همینطور بودن .مسابقه فوتبال هم که داشتیم انگار سر حیثیت و جام جهانی بازی می کردیم . ما هم جیغیل بودیم و ادب و نزاکت و گفتمان حالیمون نبود . در روزگاری که فوتبال بهترین سرگرمی بود و برنامه چاق و لاغر بهترین کارتون ما ٬ انتظاری هم ازمون نمیرفت . بچه هایی که سطل ماست براشون حکم کلاه جنگی رو داشت و تفنگ پلاستیکی ٬ پلاستیک فروشی بغل کفش ملی براشون آرزوی هر چند وقت یکبار بود

آره خلاصه می گفتم . بچه ها از یک روز قبلش مشغول تجهیز نیرو و نفرات بودند . پدر و مادر بچه ها که بی خبر . یکی میرفت با ضایعات چوبهای نجاری محل ٬ مسلسل درست می کرد . یکی شمشیر درست می کرد . یکی با یک تیکه چوب یک متری نیزه دار می شد و یکی هم توی جیب هاش پر سنگ بود . سنگر بندی هم عبارت بود از بلوک های ساختمانهای در حال ساخت اطراف ! خلاصه هر کی برای خودش یه پا سردار و سر لشگر بود . امان از وقتی که جنگ شروع میشد ( بچه ها همه وقت شناس بودن . چون اگر به موقع نمی اومدن متهم به ترسو بودن می شدن . برای یک پسر بچه هیچ انگی بدتر از ترسو بودن نیست ) . جدی جدی هم میزدن . انگار دارن در راه خدا جهاد می کنن . خود من شخصا" دو بار سابقه مجروحیت با سنگ از فاصله دور دارم . بی انصاف انگار با رادار و دوربین اندازه گیری میکرد . زرت از بیست متر پایین تر یک سنگ ول میکرد . زارت توی سر ما می خورد . یکدفعه یکی از کوچه پایینی ها با دوچرخه اومده توی مواضع ما . یکی از بچه ها به نام جهانگیر از ده متر اونورتر یک نیزه پرت کرد طرفش و چوب هم مستقیم رفت لای پره عقب دوچرخه در حال حرکت . دوچرخه و صاحابش نقش زمین شدن و این شد از مصادیق مهارت جنگ آوری بچه های کوچه ما .

البته ما همیشه اینقدر هم خشن نبودیم . حتی لی لی هم بازی کرده ایم . یادمه یکدفعه با یکی از بچه ها سر ظهر داشتیم لی لی بازی میکردیم . یکی از همسایه ها به شوخی گفت : خب . می بینم که دو تا دختر دیگه به کوچه مون اضافه شده . بعد از اون دیگه لی لی بازی نکردیم !

در ضمن ما اون موقع خیلی مقید با تایم تیبل هم بودیم . تا هوا تاریک میشد بساط فوتبال جمع میشد و بچه ها میرفتن برای قایم باشک آماده می شدند . رذیلانه ترین حقه در قایم باشک این بود که یکی سوار کول دیگری میشد و چادر مادرش رو سر میکرد . اینجوری وقتی که از جلوی گرگ رد می شدن گرگ نمی فهمید و وقتی به محل چشم گذاشتن می رسیدن سریع می پریدن سک سک می کردن . البته از این رذیلانه تر اون بود که موقع که گرگ میشدی بازی رو می پیچوندی و می رفتی خونه که نتیجه اش تحریم شدن از سوی بقیه بچه ها بود

خلاصه ما قبل از اینکه به نو محافظه کاری الان برسیم برای خودمون چریکی بودیم که توی ساختمون های نیمه کاره اطراف محل عملیات می کردیم . با نوشابه و کیک بعد فوتبال عشق می کردیم و ماشین های کوچیک پلاستیکی که توی یه جاده پیچ در پیچ ـ که با گچ می کشیدیم ـ حق نداشتیم بیشتر از سه تا تقه به پشتش بزنیم تا بریم به سمت خط پایان ٬ برامون از هزارتا آندر گراند و نید فور اسپید بهتر بودند

پی نوشت : بنا به دعوت ایشون نوشته شد . شما هم اگه تا حالا ننوشتید بجنبید . با بچه ها هم مهربون باشید هر چند سطل ماست روی سرشون نباشه !